خبرهای فارسی

اخبار موسیقی، اخبار آی تی، اخبار ورزشی، اخبار استخدام

خبرهای فارسی

اخبار موسیقی، اخبار آی تی، اخبار ورزشی، اخبار استخدام

مطالب مفید درباره ی فنچ

اصل و نصب فنچ ها:فنچ ها بومی استرالیا بوده ودردشت های وسیع استرالیا به سر میبرند.فنچ های وحشی دراسترالیازادوولدکرده ونوزادان خودرابزرگ می کنند.امابه طورکل فنچ ها چه به صورت وحشی وچه به صورت اهلی درتمام جهان یافت می شوند.

اهلی شدن فنچ:چندی بعد علاقمندان به این پرندگان متوجه شدندکه این پرندگان زیبا قابلیت زادوولدوزنده ماندن درقفس رادارندپس سعی به اهلی کردن آنهاکردندودراین کارهم موفق شدندوبعدازمدتی فنچ های اهلی شده راکه طرفداران زیادی هم داشتندبه تمام نقاط جهان صادرکردند.

اندازه وشکل ظاهری:فنچ های وحشی کمی ازفنچ های پرورش یافته کوچکترهستندوآنها تفاوت هایی هم در رنگ باانواع پرورش یافته دارند.فنچ های وحشی ازنوع زبراکه دراسترالیابه سرمی برندبیشتربه رنگ سیاه است که پهلوهای آن به رنگ سفیدراه راه است وگونه هایی به رنگ قرمزدارد.امافنچ های پرورش یافته رامیتوان دررنگ های مختلفی دیدمانندسفید-قهوه ای-سیاه وترکیبی ازاین رنگها.امامیتوان درمیان فنچ های پرورش یافته فنچ هایی را هم یافت که شبیه فنچ های وحشی می باشند.

اختلاف جنسیت:تعیین جنسیت فنچ ها بسیارساده است وباکمی دقت میتوان آنهاراازهم تشخیص داد.فنچ نرنوکی قرمزرنگ ورنگ هایی متنوع داردوبرعکس فنچ ماده دارای نوکی نارنجی ورنگبندی ساده است.

تدابیرمقدماتی قبل ازخرید:شماباید قبل ازخریدبه چندنکته توجه کنید:1:آیامیتوانید وقت زیادی رابرای نگهداری ازفنچ هاداشته باشید-2:تهیه قفسی باتمام امکانات ازجمله:آبخور-ظرف دانه-لانه.بعدازانجام مراحل قبل میتوانیدبه پرنده فروشی رفته وپرنده راخریداری کنید.درهنگام خریدنیزبایدبه چندنکته توجه کرد:همیشه پرنده های پرجنب وجوش راانتخاب کنیدوازخریدن پرنده هایی باپرهای پف کرده وبی جنب وجوش خودداری کنید-پرنده موردنظرتان رازیرنظر گرفته ومطمعن شویدکه عیب ونقصی ندارد.

محل مناسب قراردادن قفس:فنچ هامحیط اطراف خودرابه دقت زیرنظرگرفته وباآن خومی گیرند.محیط اطراف رابه عنوان قلمروخودشناخته ودرصورت دور بودن ازآن ناراحت می شوند.بنابراین فنچ هابه محلی ثابت که شب وروز رادرآن بگزرانند نیازمندند.محل نگهداری فنچ هابایدروشن ودرصورت امکان ساکت باشدونبایددرکنار شوفاژوکولرباشد.

نگهداری وتغذیه مناسب:نگهداری ازفنچ بسیارساده است امابایدنکاتی رارعایت کرد:{1:روزانه آب ودانه تازه دراختیارفنچ ها قراردهید.2:یک روزدرمیان کف قفس راتمیزنمایید.3:یکباردرماه قفس راکاملا بشویید.}.ارزن یکی ازمهمترین وباارزشترین غذای فنچ است(ارزن ریز)وفنچ ازخوردن آن لذت میبرد.شمابایدبه فنچ هایتان میوه وسبزی نیز بدهیدمانند:اسفناج-کاهو-شوید-جعفری-هویج-سیب-گلابی و... .یکی ازمقوی ترین غذاها برای فنچ تخم مرغ آبپز هست که باید هفته ای دوباردراختیارفنچ قراربگیرد.

تکثیرفنچ*

جفت شدن:بعدازانجام مراحل قبل بایدمنتظرجفت شدن فنچ هاشوید.اگرفنچ هانروماده والبته بالغ باشندآماده جفت شدن هستند.بهترین نشانه جفت شدن هم کنارهم نشستن ویارفتن هردو به لانه است.همچنین فنچ های جفت شده به تمیز کردن یکدیگرمی پردازند.

لانه سازی:بعدازجفت شدن نوبت به لانه سازی می رسدوفنچ ها نیازمند یک لانه پلاستیکی هستند.بعدازانتخاب لانه فنچ هاپنبه-الیاف وچیزهای دیگری ازاین قبیل رابه درون لانه می برندوآنهارابه هم میبافند.دراین زمان شمابایدپنبه-تکه های کوچک نخ-الیاف نرم و...رادراختیارفنچ هایتان قراردهیدتالانه سازی به خوبی انجام شودواگراین کاررانکنیدفنچ هادرجاهای دیگری مانندکف قفس وجای دانه اقدام به تخم گذاری می کنند.

تخم گذاری:یک الی دوهفته بعدازلانه سازی فنچ هااقدام به تخم گذاری میکنند.فنچ ماده یک روزدرمیان بین دوالی پنج تخم می گذارد.بعدازاتمام تخم گذاری فنچ هابه نوبت روی تخم ها می خوابند.

جوجه آوری:بعدازدوهفته جوجه هاسرازتخم درمی آورند.دردوسه روزاول جوجه هاازشیره ای که درچینه دان پدرومادرشان هست تغذیه می کنندامابعدازاین پدرومادربه جوجه های خودارزن میدهند.رشدجوجه هابسیارسریع هست به طوری که بعدازدوهفته از لانه بیرون می آیندومی توانند برروی میله هابشیننداماهنوز به پدرومادرخودوابسته اند.دراین مدت شمابایدفنچ های مولدرابه خوبی تغذیه کنید(آب-ارزن-میوه وسبزی و...)تارشدجوجه هابه تعویق نیافتد.مستقل شدن جوجه ها نیزیک ماه طول می کشد.

{امیدوارم مطالب موردپسندشمابوده باشد}

 تصاویر زیباسازی وبلاگ،قالب وبلاگ،خدمات وبلاگ نویسان،آپلودعکس، کد موسیقی، روزگذر دات کام http://roozgozar.com

 

دانلودفیلم سه بعدی 2014 Dawn of the Planet of the Apes 3D

خلاصه داستان:
ملت درحال رشد میمون های تکامل یافته ژنتیکی به رهبری “سزار” توسط دسته ای از انسان ها که در دهه ی گذشته از انتشار ویروسی کشنده نجات یافته اند تهدید می شود؛ هر دوی این گونه ها برای مدتی در صلحی کوتاه به سر می بردند اما جنگی راه خواهد افتاد که در اخر مشخص می کند کدام گونه برای همیشه در زمین زندگی خواهد کرد…

این فیلم سه بعدی بسیار زیبا را که دارای افکت های زیبای سه بعدی و عمق زیاد میباشد را میتوانید از بزرگترین مرکز دانلود فیلم سه بعدی با کیفیت فول اچ دی دانلود کنید و از دیدن ان لذت ببرید

 

دانلودفیلم سه بعدی 2014 Dawn of the Planet of the Apes 3D

ژانر :  اکشن ، درام ، علمی-تخیلی

سال انتشار : ۲۰۱۴
 

حجم : ۱۷۳۰ مگابایت
 

کیفیت : ۳D HSBS BluRay 1080p | سه بعدی
 

اسکرین شات : دارد
 

زیرنویس فارسی :به زودی
 

محصول:امریکا

نوع:سه بعدی کنار هم ۳D half SBS

فرمت:Mkv

رزولوشن: ۱۹۲۰*۱۰۴۰

مدت زمان:۲ ساعت و۱۰ دقیقه

زبان:انگلیسی

امتیاز IMDB:7.9

زیرنویس:بزودی

 

دانلود مقاله زبان آموزی ورشد گفتار

زبان آموزی ورشد گفتار

قیمت:180000ریال


موضوع  :



زبان آموزی  و رشد گفتار



فرمت فایل: WORD (قابل ویرایش)



زبان آموزی ورشد گفتار در80 سال گذشته مورد توجه قرار گرفته به ویژه درنیمه دوم قرن بیستم بطور دقیق تر مورد بررسی قرار گرفته است. زبان آموزی کودک به همراه توصیف وبررسی ساخت زبان وچگونگی کارکرد آن مورد توجه زبان شناسان می باشد. یافته های مربوط به زبان آموزی، مراحل فراگیری زبان، تدوین دستور زبان کودک وارائه ویژگی های همگانی زبان از نتایج مهم این بررسی ها بوده است.



یافته های زبان آموزی همچنین به بررسی چگونگی گسترش مهارت های زبانی نیز وزبان پریشی مورد استفاده بوده است به علاوه یافته های یاد شده درزمینه بررسی آموزش زبان دوم وهمچنین زبان خارجی وارائه فرضیه ها وروش های آموزش زبان دوم تأثیر به سزایی داشته است. زبان آموزی هم از لحاظ نظریه های یادگیری وهم از لحاظ بررسی مراحل رشد زبانی قابل توجه است.                






جهت دانلود محصول اینجا کلیک نمایید


Easy Context Menu 1.3 افزودن گزینه‌ های کاربردی به منوی راست کلیک

Easy Context Menu 1.3 نسخه‌ای توسعه یافته از نرم‌افزار BlueLife ContextMenu می‌باشد و نام آن از BlueLife ContextMenu به Easy Context menu تغییر یافته است. این یک برنامه‌ی ساده اما در عین حال موثر است که ترفند‌های کاربردی بسیاری برای منوی پس‌زمینه‌ی قسمت‌های مختلف مانند دسکتاپ، My Computer، درایوها، فایل‌ها و فولدرها را شامل می‌شود. این برنامه به شما در دسترسی سریع و آسان به اجزایی که بیشتر مورد استفاده قرار می‌گیرند کمک می‌کند. شما فقط نیاز به راست کلیک کردن بر روی دسکتاپ، My Computer، درایوها، فایل‌ها و فولدرها و کلیک بر روی میانبر اجزای مورد نظر هستید تا بتوانید آن‌ها را اجرا کنید. Easy Context menu که از سافت ۹۸ دانلود می‌کنید در واقع نرم‌افزاری قابل حمل و رایگان است که از زبان شیرین پارسی نیز پشتیبانی می‌کند.

فصلی از کتاب «کنشهای مقاومت» نوشته بوردیو که در حال ترجمه آن هستم

دست راست و دست چپ دولت 
سوال: یکی از شماره های اخیر نشریه ای که شما سردبیر آن هستید به موضوع رنج اختصاص یافته بود. این شماره دربردارنده ی مصاحبه با کسانی بود که صدایشان چندان در رسانه ها شنیده نمی شود: جوانانی که از جایگاه اجتماعی محروم شده اند، کشاورزان کوچک، کارگران اجتماعی. به عنوان مثال، مدیری گرفتار مشکلات از یک مدرسه ی راهنمایی مرارت خود را بیان می کند. وی به جای نظارت بر انتقال دانش، به رغم میل خود سرایدار یک پاسگاه پلیس شده است. آیا فکر می کنید که شواهد منفرد و حکایت شده ای از این نوع می تواند بر ناخوشی جمعی پرتو بیفکند؟
بوردیو: در پیمایشی که در باب رنج اجتماعی انجام دادیم، با بسیاری از اشخاص روبرو شدیم که همانند آن مدیر مدرسه در تعارضات دنیای اجتماعی، که به صورت درام اجتماعی بروز می یابد، گرفتار آمده بودند. همچنین توانستم مدیر پروژه ای را شاهد مثال بیاورم که مسئول هماهنگی تمامی امور مربوط به «وضعیت دشوار» در شهر کوچکی در شمال فرانسه بود. او با تعارضاتی روبرو شده است که نمونه ی حادّ وضعیتی است که تمامی کسانی که «مددکار اجتماعی» نامیده می شوند با آن روبرویند: مشاوران خانواده، رهبران جوانان، قاضیان صلح رده ی پایین، و نیز، به شکل روزافزونی، معلّمان دبستان و راهنمایی. آنها آن چیزی را تشکیل می دهند که من دست چپ دولت می نامم، مجموعه ای از کارگزارانِ به اصطلاح وزارتخانه های پرداخت کننده ی حقوق که ردپای مبارزات اجتماعی گذشته در درون دولت هستند. آنها در مقابل دست راست دولت، یعنی فن سالاران وزارت مالیه، بانک های دولتی و خصوصی و کابینه های وزارتی، قرار دارند. تعدادی از مبارزات اجتماعی که اکنون شاهد آن هستیم (و شاهد خواهیم بود) بیان کننده ی قیام اشرافیت فرودست دولتی در مقابل اشرافیت بالادست دولتی است. 
سوال: آن عصبانیت، یعنی آن شکل های سرخوردگی و آن قیام ها را چگونه تبیین می کنید؟ 
بوردیو: به نظر من دست چپ دولت این احساس را دارد که دست راست دولت دیگر نمی داند، یا بدتر از این، دیگر نمی خواهد بداند که دست چپ چه می کند. به هر حال دست راست نمی خواهد هزینه ای برای دست چپ بپردازد. یکی از دلایل عمده برای اینکه همه ی این مردم دچار سرخوردگی شده اند این است که دولت خود را از تعدادی از بخش هایی که قبلاً مسئولیت آنها را عهده دار بود، عقب کشیده یا در حال عقب نشینی است: مسکن اجتماعی، پخش خدمات اجتماعی، مدارس، بیمارستان ها و مانند اینها، که حداقل در برخی از این حوزه ها، جملگی حیرت آور و فضاحت بار است، زیرا این کار از سوی دولتی سوسیالیستی صورت گرفت که حداقل ممکن است انتظار رود که خدمات عمومی را به عنوان خدماتی آزاد برای همه بدون استثناء تضمین کند... آنچه که به عنوان بحرانی در سیاست، یا ضد پارلمانتاریسم، توصیف می شود در واقع سرخوردگی به خاطر ناتوانی دولت در محافظت از منافع عمومی است.
اگر سوسیالیست ها صرفاً نتوانسته اند چنان که باید سوسیالیست باشند، این امر کسی را شگفت زده نمی-کند- زمانه ی دشواری است و امکان مانور اندکی وجود دارد. امّا شگفت انگیزتر کارهای زیادی است که آنها باید انجام داده باشند تا منافع عمومی را به تحلیل ببرند. آنها نخست با اعمال خود، با تمامی انواع اقدامات و سیاست هایی (من تنها رسانه ها را ذکر می کنم...) که هدف از آنها از میان بردن دستاوردهای دولت رفاه بود، و بالاتر از همه، در سخنانشان، با مدیحه سرایی درباره ی اقتصاد بخش خصوصی (چنانکه گویی فقط می توان آن را درون یک اقتصاد تفسیر کرد) و تشویق به منافع خصوصی این کار را انجام دادند. اینها تمام آن چیزهایی است که مخصوصاً در مورد آنهایی که به خط مقدم فرستاده شده اند تا با «مدد»کاری، و بدون در اختیار داشتن ابزار این کار، بی کفایتی های اقتصاد بازار را جبران کنند، تا حدودی شوک آور است. چگونه ممکن است که آنها این حس را نداشته باشند که پیوسته تضعیف می شوند و مورد خیانت قرار می گیرند؟
باید از دیرباز روشن شده باشد که قیام آنها فراتر از مسأله ی حقوق است، حتّی اگر حقوق پرداخت شده به آنها شاخص بدون ابهام ارزشی باشد که به کار و کارگران مربوطه داده می شود. سرافکندگی از یک شغل در درجه ی نخست از اجرت تمسخرآمیزی بروز می کند که برای آن داده می شود. 
سوال: آیا به نظر شما فضای مانور دادن سیاستمداران تا این اندازه محدود است؟
بوردیو: شکی نیست که محدودتر از آن چیزی است که می خواهند ما فکر کنیم. و به هر حال یک حوزه باقی می ماند که حکومت ها در آن از گستره ی قابل ملاحظه ای برخوردارند: حوزه ی نمادین. رفتار نمونه و سرمشق برای تمامی مستخدمان دولت باید سخت گیرانه باشد، مخصوصاً هنگامی که آنها مدّعی باشند که به سنتی تعلق دارند که در قبال منافع اشخاص فاقد امتیاز تعهد دارد. امّا هنگامی که شخص نه تنها نمونه هایی از فساد (گاه نیمه رسمی، همراه با پاداش هایی که به برخی از کارمندان ارشد داده می شود) یا خیانت به خدمات عمومی (این واژه بدون شک بسیار نیرومند است- من به پنتوفلاژ می اندیشم ) و [بلکه] همه ی اَشکال سوء استفاده ها از اموال، منافع یا خدمات دولتی برای مقاصد شخصی- خویشاوندپروری، آشناپروری (رهبران ما بسیاری «دوستان شخصی... » دارند)، و حامی پروری- را می بیند، دشوار است که تردید پیدا نکند. 
و من حتّی ذکری از سود نمادین به میان نیاوردم! تلویزیون شاید به اندازه ی رشوه در تنزّل دادن فضیلت مدنی سهیم بوده است. تلویزیون مجموعه ای از شخصیت های خودنما را به روی صحنه ی سیاسی و فکری آورده و نمایش داده که بیشترین دغدغه ی آنها کسب توجّه و احترام بوده است، و این در تعارض کامل با ارزشهای مربوط به پرداختن کامل به منافع جمعی قرار دارد که زمانی ویژگی یک کارمند دولت یا یک فعال بود. همین توجّه طلبی در خدمت به خود (و گاه با هزینه ی رقیبان) است که بیان می کند چرا «تیترقاپی » به صورت امری شایع درآمده است. به ظنر می رسد به اعتقاد بسیاری از وزیران یک اقدام تنها هنگامی اعتبار دارد که بتوان آن را اعلام کرد و به محض اعلام شدن به صورت دستاورد درمی آید. به طور خلاصه، فساد در مقیاس بزرگ که هنگامی تبدیل به روسوایی می شود که برملا شود، زیرا افشا کننده ی شکافِ میان ارزشهای حرفه ای و رفتار واقعی است، صرفاً شکل حادّ تمامی «ضعف ها»ی کوچک و عادی، فخرفروشی برای تجمّلات و پذیرش امتیازهای مادی و نمادین است. 
سوال: آیا به نظر شما شهروندان در مواجهه با وضعیتی که توصیف کردید چگونه واکنش نشان خواهند داد؟
بوردیو: اخیراً مقاله ای از یک نویسنده ی آلمانی درباره ی مصر باستان می خواندم. وی نشان می دهد که چگونه در زمانی که اعتماد به دولت و به خیر عمومی دچار بحران باشد، دو گرایش ظهور می یابد: در میان زمامداران، فساد در پیوند با زوال احترام به منافع عمومی؛ و در میان کسانی که تحت سلطه اند، دین شیدایی شخصی، همراه با سرخوردگی از چاره جویی های دنیوی. به همین ترتیب، شخص اکنون این احساس را دارد که شهروندان، که خود را رانده شده از دولت می دانند (که در نهایت از آنها چیزی جز مشارکت مادی اجباری نمی خواهد، و مطمئناً هیچ تعهد یا اشتیاقی در میان نیست)، دولت را مردود می شمارند و با آن به عنوان قدرتی بیگانه رفتار می-کنند که تا زمانی که منافع خود را تأمین کنند باید از آن استفاده کرد. 
سوال: به گستره ی قابل ملاحظه ای اشاره کردید که حکومت ها در قلمروی نمادین از آن برخوردارند. این گستره تنها به برقراری نمونه ای از رفتار خوب مربوط نمی شود. بلکه کلمات، و آرمانهایی را دربرمی گیرد که می توانند مردم را بسیج کنند. چگونه این خلاء کنونی را تبیین می کنید؟ 
بوردیو: بسیار درباره ی سکوت روشنفکران گفته می شود. آنچه برای من تعجّب انگیز است سکوت سیاستمداران است. آنها به شکلی وحشتناک فاقد آرمانهایی هستند که مردم را بسیج کند. این امر احتمالاً به دلیل حرفه ای شدن سیاست است، و شرایط لازم برای کسانی که می خواهند در احزاب کاری برای خود دست و پا کنند بیش از پیش شخصیت های خلّاق را کنار می گذارد. و همچنین شاید به دلیل این باشد که با از راه رسیدن طبقه ای سیاسی که در مدارس خود (مدارس علوم سیاسی) آموخته اند که برای جدّی ظاهر شدن، یا صرفاً اجتناب از رسوم قدیمی بهتر است که به جای صحبت از مدیریت خود، از مدیریت سخن بگویند، و باید در هر حال به ردا (یا به زبان) عقلانیت اقتصادی درآیند، تعریف فعالیت سیاسی عوض شده است. 
همه ی این اقتصاددانان نیمه دانا با گرفتار آمدن در اقتصادگرایی تنگ و کوتاه مدت جهان بینی صندوق بین المللی پول که عامل ویرانی است، البته نمی توانند در کوتاه مدّت، و بویژه در بلندمدّت، هزینه های واقعی این نگون بختی مادّی و روانی را که تنها نتیجه ی مطمئن رئال پلتیکِ به لحاظ اقتصادی مشروعشان است، در نظر بگیرند: بزهکاری، جنایت، الکلیسم، تصادف های جادّه ای، و مانند اینها. در اینجا نیز دست راست که دل مشغول مسأله ی تعادل مالی است، درباره ی مشکلات دست چپ، که با پیامدهای اغلب بسیار پرهزینه ی «محدودیت های بودجه» روبروست، چیزی نمی داند. 
سوال: آیا ارزش هایی که کنش ها و مشارکت های دولت زمانی بر آن بنیان یافته بود دیگر اعتباری ندارد؟
بوردیو: نخستین کسانی که آنها را عرضه می کنند دقیقاً همان هایی هستند که باید محافظ آن باشند. کنگره ی رنه و قانون عفو بیشتر از مبارزات ده ساله ی ضد سوسیالیستی باعث بی اعتباری سوسیالیست ها شد. امّا ده سال حکومت سوسیالیستی تخریب باور به دولت و تخریب دولت رفاه را که در دهه ی 1970 به نام لیبرالیسم آغاز شده بود، تکمیل کرد. من به طور خاص به سیاست مسکن می اندیشم. هدف اعلامی این بوده است که خرده-بورژوازی را از مسکن تحت مالکیت دولت (و بنابراین از «جمع گرایی») نجات دهد و حرکت آنها به سمت مالکیت یک خانه یا آپارتمان را تسهیل کند. این سیاست به معنایی بیش از حد هم موفق بوده است. نتیجه ی آن نشان دهنده ی آن چیزی است که لحظه ای پیش درباره ی هزینه های اقتصادی برخی از اقتصادها بیان کردم. آن سیاست احتمالاً علّت عمده ی تبعیض اجتماعی و، در نتیجه، علت عمده ی مشکلاتی بوده است که از آن به عنوان «حاشیه نشینی» یاد می شود. 
سوال: بنابراین اگر کسی بخواهد آرمانی را تعریف کند، آن آرمان به معنای دولت و خیر عمومی بازمی گردد.آیا شما نظر همگان را در این تعریف وارد نمی کنید؟
بوردیو: نظر چه کسی نظر همگان است؟ نظری مردمی که در روزنامه ها می نویسند، روشنفکرانی که طرفدار «دولت حداقلی» هستند و آنهایی که عجله دارند تا مفهوم مردم و منافع مردم را در منافع عمومی دفن کنند... ما در اینجا مثالی نوعی از تأثیر باورهای مشترک را می بینیم که ایده هایی را که کاملاً ارزش بحث دارند، از گفتکو حذف می کنند. لازم است به تحلیل عملکرد «روشنفکران جدید» بنشینیم که فضایی را مطلوب عقب نشنی دولت و، به شکل وسیع تر، مطلوب گردن نهادن به ارزشهای اقتصاد فراهم آورده است. من به آن چیزی می اندیشم که «بازگشت فردگرایی» نامیده می شود، نوعی رسالتِ خودکامروا کننده که می خواهد بنیان های فلسفی دولت رفاه و بویژه مفهوم مسئولیت جمعی (در قبال حوادث صنعتی، بیماری یا فقر) را که دستاورد بنیادین اندیشه اجتماعی (و جامعه شناسانه) بوده است، نابود کند. بازگشت به فرد همچنین امکان «سرزنش قربانی» که کاملاً مسئول بدبختی خویش است، و بیان اندرزهای انجیل در باب مددرسانی به خود را فراهم می آورد، و همه ی این موارد با نیاز بی-پایان و مکرّر به کاهش هزینه های شرکت ها توجیه می شود. 
واکنش وحشت زدگیِ واپس نگرانه ی برانگیخته شده به واسطه ی بحران سال 1969، یعنی انقلابی نمادین که به تمامی دارندگان کوچک سرمایه ی نمادین هشدار داد (و بعداً با سقوط پیش بینی نشده ی رژیم های سبک شوروی تقویت شد)، باعث ایجاد شرایطی مناسب برای بازسازی فرهنگی شد، شرایطی که نتیجه ی آن این بوده است که «اندیشه ی سیانس- پو » بر جای «اندیشه ی رئیس مائو» نشسته است. دنیای روشنفکری اکنون محل مبارزه ای است که هدف از آن تولید و تحمیل «روشنفکران جدید» است و بنابراین تعریفی جدید از روشنفکر و نقش سیاسی روشنفکر، تعریفی جدید از فلسفه و فیلسوفی که از این پس بدون محتوای فنّی درگیر بحث های مبهم فلسفه ی سیاسی خواهد شد، علوم اجتماعی ای که به یادداشت های ژورنالیستی برای شب های انتخابات تقلیل یافته است، و نیز توضیحات غیرنقّادانه ی نظرسنجی های غیرعلمی ارائه می دهد. افلاتون اصطلاحی شگفت برای تمامی این اشخاص دارد: داکسوسوفرها. این «تکنسین های عقیده که خود را خردمند می پندارند»من در حال بیان معنای سه گانه ای از این واژه هستم) همانگونه به مسائل سیاسی می پردازند که صاحبان کسب و کار، سیاستمداران، و روزنامه نگاران سیاسی می پردازند (به بیان دیگر همان اشخاصی که می توان آنها را در اختیار پیمایش کمیسیون قرار داد..).
سوال: از افلاتون یاد کردید. آیا نگرش جامعه شناس به نگرش فیلسوف نزدیک است؟ 
بوردیو: جامعه شناس، همانند فیلسوف، مخالف داکسوسوفر است، از این حیث که به پرسش درباره ی چیزهایی بدیهی می پردازد، بویژه بدیهیاتی که خود را به صورت سوال مطرح می کنند و از آنِ خود او یا دیگر اشخاص است. این امر داکسوسوفر را عمیقاً شوک زده می کند. داکسوسوفر در این سرباز زدن از تسلیم سیاسی که در پذیرش ناخودآگاه امور عادی، به معنای ارسطویی، دلالت یافته است، یک سوگیری سیاسی می بیند. امر عادی مفهوم یا تزی است که مردم استدلال هایی همدلانه با آن دارند، امّا آن را زیر سوال نمی برند. 
سوال: آیا نمی خواهید بنوعی جامعه شناس را در جایگاه فیلسوف- پادشاه بنشانید؟
بوردیو: آنچه که من بالاتر از هر چیز به دفاع از آن می پردازم امکان و لزوم روشنفکر نقّاد است، روشنفکری که در درجه ی نخست منتقد تمجید فکری است که از سوی داکسوسوفر قداست یافته است. هیچ دموکراسی نابی بدون نیروهای منتقد و مخالف ناب وجود ندارد. روشنفکر یکی از آنهاست که در درجه ی نخست اهمیت قرار دارد. بدین دلیل است که من معتقدم عمل از میان برداشتن روشنفکر منتقد، چه مرده و چه زنده- مارکس، نیچه، سارتر، فوکو و برخی دیگر که تحت عنوان اندیشه ی 68 دسته بندی می شوند - به همان اندازه ی ویران سازی منافع عمومی خطرناک است و این امر بخشی از همان فرایند بازسازی است. 
البتّه ترجیح من این است که روشنفکران همگی، و همیشه، با مسئولت تاریخی ای که بر دوش گرفته اند زندگی را به پایان برسانند و همواره در کنش های خود نه تنها اقتدار اخلاقی، بلکه صلاحیت روشنفکری خود را حفظ کنند- اگر بخواهیم یک مثال بیاوریم، درست مانند پی یر ویدال ناکه که همه ی استادی خود در روش تاریخی را صرف نقد سوء استفاده های صورت گرفته از تاریخ کرد. بنا به گفته ی کارل کروس، وی گفته است که «از میان دو شر، من از پذیرش شرّ کمتر سرباز می زنم.» در حالی که من سهل گیری اندکی در قبال «روشنفکر غیرمسئول» دارم، احترام من برای «روشنفکران» دستگاه سیاسی از این هم کمتر است. دروغ سنج های چندشکلی که را بین دو نشست کارگردانان، سه دسته از ناشران و حضورهای متنوّع در تلویزیون دستی به سر و روی رساله های سالانه ی خود می کشند.
سوال: بنابراین شما چه نقشی برای روشنفکران، مخصوصاً در ساختن اروپا در نظر می گیرید؟
بوردیو: من دوست دارم که نویسندگان، هنرمندان، فیلسوفان و دانشمندان سخنان خود را در هر حوزه ای از حیات عمومی که صلاحیت دارند، به گوش برسانند. به نظر من اگر منطق زندگی روشنفکری، منطق برهان و ابطال، به زندگی عمومی تسرّی یابد، همه بهره ی زیادی از آن خواهند برد. در حال حاضر، منطق حیات سیاسی، یعنی منطق اتّهام زنی و افترا زدن، «شعاری کردن» و مشتبه کردن تفکّر رقیب است که به حیات روشنفکری تسرّی یافته است. خوب بود که این «آفرینندگان» می توانستند کارکرد خدمات عمومی را انجام دهند و گاه به نجات بخشی عمومی بپردازند. حرکت به سطح اروپا صرفاً به معنای ارتقا یافتن به درجه ی بالاتری از کلیّت بخشی است، یعنی رسیدن به مرحله ی جدیدی در مسیر رسیدن به دولت فراگیر، که حتّی در حیات روشنفکری نیز دور از دسترس است. اگر اروپامحوری جای خود را به ملّی گرایی های زخم خورده ی ملّت های امپراتوری قدیم بدهد، مطمئناً به چیز زیادی دست نخواهیم یافت. اکنون که آرمانشهرهای بزرگ قرن نوزدهم همه ی کژروی ها و نابخردی های خود را برملا کرده اند، شروری است شرایطی برای تلاش جمعی در جهت بازسازی آرمان های واقعی فراهم آوریم که بتواند اراده ی مردم را بدون رازآمیز کردن آگاهیشان بسیج کند. 
پاریس، دسامبر 1991